środa, 17 sierpnia

Pozycja przy stole

W pokerze pozycja oznacza miejsce, jakie zajmujemy w danym rozdaniu w stosunku do dealera. Dlaczego pozycja jest taka ważna? Ponieważ decyduje o kolejności, w jakiej poszczególni uczestnicy rozgrywki wykonują swoje ruchy. Wielu graczy popełnia podczas gry kardynalny błąd: poświęcają oni gros uwagi kartom, które mają na ręku, lecz zupełnie nie biorą pod uwagę swojej pozycji przy stole.

W najkorzystniejszej sytuacji znajduje się rozdający, a w najgorszym położeniu – gracze stawiający zakłady w ciemno oraz zajmujący miejsca po ich lewej stronie. Decyzje, jakie podejmujemy w trakcie rozgrywki, powinny uwzględniać zarówno karty, jakimi dysponujemy, jak i zajmowaną przez nas pozycję.

Zakłady w ciemno (SB, BB)

Podczas pierwszej rundy licytacji gracze znajdujący się na tych pozycjach decydują o swoim ruchu jako ostatni (zakłady w ciemno są obowiązkowe). Jeśli jednak pozostaną w grze do wyłożenia trzech kart wspólnych, to właśnie do nich będą należały pierwsze ruchy.

Wczesna pozycja (ang. early position, EP)

Na wczesnej pozycji znajdują się pierwsze trzy–cztery osoby, licząc w lewo od rozdającego. To bardzo niewygodne miejsce przy stole, gdyż zajmujący je gracz nie wie, jak potoczy się licytacja. Grając na tej pozycji należy postępować bardzo ostrożnie, konsekwencją nieprzemyślanych ruchów może być bowiem utrata wielu żetonów. Gracze znajdujący się na wczesnych pozycjach muszą starannie selekcjonować układy startowe, z którymi wchodzą do licytacji. Jeśli decydują się na grę, powinni dysponować bardzo dobrymi kartami własnymi. Zaleca się grę z wysokimi łącznikami (connectors) oraz średnimi parami. Podnoszenie stawki z tej pozycji wymaga pewności co do siły swojej ręki – a tę dają tylko wysokie pary.

Środkowa pozycja (ang. middle position, MP)

Mianem „środkowej pozycji” określa się miejsca, na których siedzą kolejni trzej-czterej uczestnicy rozdania. Są oni w lepszej sytuacji niż gracze z wczesnej pozycji. Dysponują już pewnymi informacjami na temat ruchów kilku przeciwników, mogą więc podjąć odpowiednie decyzje na podstawie dotychczasowego przebiegu rozdania. Jeśli przed ich ruchem podbito stawkę, mają prawo sądzić, że rywale dysponują mocnymi układami, a tym samym mogą spasować, nie narażając swoich żetonów na zbędne ryzyko. Jeżeli zdecydują się pozostać w grze, muszą brać pod uwagę siłę rąk poprzedników oraz to, że po nich ruch będzie miało jeszcze kilka osób. Na tej pozycji można sobie pozwolić na grę z większą liczbą układów startowych niż z EP, lecz w dalszym ciągu należy je starannie dobierać. Układy nadające się do dalszej gry to: większość par, wysokie karty w jednym kolorze oraz kombinacje figur.

Późna pozycja (ang. late position, LP)

Na późnej pozycji znajdują się ostatnie dwie osoby, które kończą rundę licytacji. Ci gracze mają dużą przewagę nad rywalami. Znają już ich posunięcia. Mogą się domyślać, jakie karty mają na ręku przeciwnicy, i odpowiednio wykorzystać tę wiedzę w zależności od sytuacji na stole. Kluczowa może się okazać informacja na temat tego, ile osób uczestniczy jeszcze w rozdaniu. Jeżeli nikt nie zdecydował się wcześniej na włożenie swoich żetonów do puli – wszyscy postanowili czekać – można spróbować zdecydowanego podbicia, sugerując tym samym innym graczom, że mamy mocną kartę, i zmuszając ich do spasowania. Jeżeli jeden z rywali podniósł stawkę, gracze na późnej pozycji wiedzą, kto zdecydował się na takie zagranie i jak zareagowali na to inni uczestnicy rozdania. Znają również wysokość puli. Mogą wykorzystać wszystkie te dane do podjęcia optymalnej decyzji. Późna pozycja jest również uprzywilejowana pod względem zakresu układów kart, z jakimi warto wchodzić do gry. Jeśli stawka nie jest wysoka, można grać z każdą parą, wieloma łącznikami w jednym kolorze i większością kombinacji wysokiej karty ze średnią.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

WC Captcha 72 + = 73