poniedziałek, 25 października

Historia pokera

Choć poker należy do najpopularniejszych gier karcianych na świecie, jego pochodzenie nie jest do końca jasne. Ponieważ teorii na temat korzeni pokera jest niemal tyle, ile możliwych układów kart, wypada przyjąć, że zawdzięcza on swój obecny kształt wpływom różnych kultur – i rozmaitych gier.
Dość rozpowszechniony jest pogląd, że grę tę wynaleźli Chińczycy około 900 r. n.e. Według zwolenników tej tezy, miałaby ona być odmianą chińskiego domina. Zdaniem innych poker wywodzi się z hinduskiej gry o nazwie Ganjifa. W Ganjifa gra się talią składająca się z 8, 10 lub 12 kolorów po 12 kart w każdym (są nimi dwie figury – król i poseł – oraz blotki od 1 do 10).
Niektórzy upatrują pierwowzoru pokera w staroperskiej grze As Nas, rozgrywanej talią składającą się z dwudziestu pięciu kart w pięciu kolorach. As Nas pod wieloma względami przypominała współczesnego pokera (obstawianie, starszeństwo układów kart, m.in. kolor i full). Według zwolenników bliskowschodniego rodowodu  pokera, perscy żeglarze mieli przekazać reguły tej gry francuskim osadnikom w Nowym Orleanie. Poker może się również wywodzić z renesansowej włoskiej gry karcianej Primero lub francuskiej gry Gilet, która za panowania Karola IX (1550-74) przekształciła się w Brelan,  następnie – podczas Rewolucji Francuskiej – w Bouillotte.
Jako pierwszy wspomniał o pokerze Jonathan H. Green w roku 1834. W swym opisie Green przytacza zasady do gry popularnej wśród pasażerów parowców pływających po rzece Mississippi. Początkowo nadał jej nazwę „cheating game”, czyli „gry oszukańczej”, a następnie ochrzcił ją „pokerem”. Odbywała się ona przy użyciu 20 kart: asów, króli, dam, waletów i dziesiątek. Mogło w nią grać od dwóch do czterech graczy, z których każdy otrzymywał po pięć kart.
Wiele kontrowersji budzi pochodzenie samego słowa poker. Według większości słowników i historyków gry wywodzi się ono z osiemnastowiecznej francuskiej gry „poque” lub niemieckiej gry o nazwie „pochspiel”. W tej ostatniej istniał element blefu – aby wskazać, czy chcą spasować, czy też wchodzą do gry, uczestnicy rozgrywki stukali w stół mówiąc „Ich Poche!” Inne hipotezy wskazują na pochodzenie słowa poker od hinduskiego wyrazu „pukka”. Są wreszcie tacy, którzy uważają, że słowo poker pochodzi od slangowego wyrażenia „poke” (obrabiać ofiarę z sakiewki), którego używali złodzieje kieszonkowi. „Poke” prawdopodobnie wywodziło się z określenia „hokus-pokus” używanego przez magików. 
Poker rozwijał się przez lata. Do gry używano coraz większej talii, która zawierała 32, a następnie 52 kart. Obecnie poker należy do najpopularniejszych gier karcianych na świecie. Co więcej, urósł do rangi gry sportowej, o czym najlepiej świadczy fakt, że organizowane są turnieje pokera o randze międzynarodowej. Największa impreza tego typu, World Series of Poker (WSOP), co roku gromadzi graczy z całego świata, którzy rywalizują o wysokie nagrody pieniężne. W 2004 r. łączna pula nagród we wszystkich składających się na WSOP turniejach wyniosła około 50 milionów dolarów.
Prawdziwy rozkwit poker zawdzięcza jednak Internetowi – medium, które sprawiło, że gra ta stała się tak powszechnie dostępna, jak nigdy dotąd.