M to pojęcie rozpopularyzowane przez Dana Harringtona w jego cyklu poradników o texas hold’em. Odnosi się przede wszystkim do pokera turniejowego. Wiele osób czytających ten tekst jest już z tym terminem zaznajomiona, ale dla tych, którzy go nie znają, przygotowałem krótki wstęp.

M to liczba, która odpowiada wysokości twojego stacku i odnosi się do tego na ile rund obowiązkowych zakładów – małych i dużych w ciemno oraz ante – jeszcze cię stać.

M = Stack/Mała w ciemno + Duża w ciemno + wszystkie ante

Na przykład, jeśli przy dziesięcioosobowym stoliku masz stack w wysokości 5 500, a blindy wynoszą 100/200 z ante w wysokości 25, to twoje M wynosi 10. 5 500/100 SB + 200 BB + 250 ante = 5 500/550 = 10. Wraz z pojęciem M kojarzone są pojęcia stref – zielonej, żółtej, pomarańczowej, czerwonej i martwej - które na podstawie wysokości twojego stacku w odniesieniu do puli określają jaka strategia gry jest poprawna. Sposób w jaki sam korzystam ze wskaźnika M jest zbliżony do wskazówek polecanych przez Harringtona, jest jednak dodatkowa strefa, którą nazywam strefą odbicia puli. To miejsce na końcu strefy pomarańczowej i na początku strefy żółtej. Oznacza ono najlepszy moment na przebicie zakładu osoby, która otwiera pulę. W tym celu należy czekać na pojawienie się dogodnych okoliczności, które później wyjaśnię.

 Nasze strefy to:

Strefa Zielona: 20M lub wyższe – graj wtedy tak konserwatywnie lub agresywnie, jak ci pasuje. Kiedy masz pozycję i chcesz zdobyć szanse na wygraną (implied odds), rozgrywaj niskie pary i konektory w tym samym kolorze wykonując flat call (sprawdzenie z zaznaczeniem, że nie zamierzamy podbić stawki – przyp. red.) lub podbijając, w przypadku konektorów w tym samym kolorze. Spróbuj nie ryzykować większej części swojego stacku, jeśli nie posiadasz wyraźnej przewagi.

Strefa Żółta: 13M-19M – Musisz trochę swobodniej wybierać układy startowe, które chcesz rozgrywać. Wiele rąk staje się wartych rozegrania na otwarcie puli, na przykład K-10, Q-J offsuit i A-10 offsuit. Należy podkreślić, że te układy powinny być rozgrywane, w większości przypadków, kiedy zajmujesz pozycję środkową lub dalszą, mamy wtedy przed sobą mniej osób w grze, które ewentualnie mogłyby przebić nasz zakład. Wyjątkiem jest sytuacja, w której masz wizerunek gracza selektywnego, cały stolik także gra w ten sposób, a ty czujesz, że twoje podbicie z pozycji UTG spotka się z ich respektem.

Strefa Odbicia: 8M-12M – To, moim zdaniem, ten moment, w którym wejście all-in w celu odbicia puli staje się naszym optymalnym stylem gry. Większość strategii podkreśla wagę wejścia pierwszemu do puli na tym etapie gry, ale według mnie lepiej jest wejść jako drugi w kolejności, przebijając zakłady osób, które otworzyły pulę podbiciem. Dogodne warunki ku temu można uzyskać uderzając w gracza, który otwiera pulę zbyt często albo posiada stack zbliżony rozmiarami do twojego lub odrobinę większy, co daje nam największą szansę, że przeciwnik spasuje. Ostatnimi czasy lepiej jest zagrać w ten sposób przeciwko osobom, które podbijają ze środkowej pozycji i wykonują ruch przed tobą. Jeśli wykonasz to zagranie w rozdaniu przeciwko graczom zajmującym późną pozycję, to straci ono na wartości, ponieważ każdy będzie spodziewał się wtedy odbicia. Jeśli zrobisz to w grze z przeciwnikiem zajmującym wczesną pozycję, może być to zbyt niebezpieczne, chyba że gracz ten znany jest z tego, że wykorzystuje pozycję UTG, żeby kraść pule. Masz wybór, możesz próbować ukraść innym żetony z każdym konektorem w tym samym kolorze czy kartami w tym samym kolorze, które dają szansę na skompletowanie strita, na przykład 5-6 pik, 9-7 pik czy nawet J-9 pik. Gra z 2-2 prawdopodobnie nie jest zbyt dobrym pomysłem, podobnie jak z A i słabą kartą czy K-10 – takie ręce zbyt często będą dominowane przez inne. Kiedy gracz, który często otwiera pulę, robi to ze środkowej pozycji, możesz wejść all-in, jeśli masz rękę umożliwającą odbicie puli i oczywiście wtedy, kiedy masz naprawdę mocne karty. Trzeba odróżniać te przypadki od stref niższych, w których nie powinno się kraść pul z dyskusyjnymi rękami i od stref wyższych, w których powinno się częściej otwierać pulę podbiciami zamiast czekać na moment dobry do jej odbicia.

Strefa Pomarańczowa: 6M-7M – Tak dla mnie wygląda tradycyjna strefa pomarańczowa. Wszyscy jej nienawidzą, ja również, dlatego zmniejszyłem jej zakres tylko do 6M-7M, ale wciąż wymaga wielu wyjaśnień, ponieważ właśnie tutaj gracze mogą popełnić najwięcej pomyłek. Większość strategii podkreśla jak ważne, w tym momencie gry, jest wejście jako pierwszy. Ja na tym etapie ciągle wolę być drugi w kolejności wchodząc z mocnym podbiciem lub przebiciem. Różnica polega na tym, że robię to tylko mając dobrą rękę. Czekam na takie karty jak 9-9+ lub A-Q+, po to, aby znów wejść all-in. Takie wejścia są zazwyczaj sprawdzane dużo częściej, ponieważ nasz stack jest mały i niewykluczone jest, że będąc we wcześniejszych strefach M wchodziłem ze słabymi kartami. Czekając na naprawdę dobrą rękę na tym etapie turnieju, możesz dowiedzieć się czego spodziewają się po tobie twoi rywale, a kiedy wejdziesz all-in, będziesz miał lepszy zakres rąk niż twój przeciwnik.

Problem z otwarciem puli podbiciem w tym momencie gry polega na tym, że jeśli to zrobisz, a potem spasujesz po wejściu all-in przeciwnika, to pozbędziesz się żetonów, a jeśli podbijasz ze słabymi rękami, tak jak w strefie żółtej, a potem sprawdzasz wejścia za wszystko, to będziesz miał gorszy zasięg rąk niż przeciwnicy. To oznacza, że w tej strefie powinieneś grać dosyć tight, a pierwsze wejście do puli z podbiciem powienieś wykonywać tylko mając silne karty, z którymi możesz bezpiecznie sprawdzić all-ina. Albo - co moim zdaniem jest bardziej pożądane w tym przypadku – powienieś wejść do puli jako drugi, za wszystko, z dobrą ręką. W ten sposób zbierzesz o wiele więcej żetonów, nie tylko blindy i ante, ale także zakład raise, który przebiłeś. Będąc w tej strefie będziesz sprawdzany przez przeciwników z szerokim zasięgiem rąk. Jeśli będziesz trzymał się dobrych kart w tej strefie, to twój zasięg rąk będzie lepszy, co zwiększa szanse na podwojenie się. A na tym etapie jest to kluczowe podczas gry turniejowej, przejście od 6M-8M do 12M-16M w jednym rozdaniu może odmienić losy turnieju.

Korzystając z tej strategii możesz skupić się na przejmowaniu większych podbitych pul i stwarzać sobie korzystną sytuację do podwojenia się. Opłaca się zaryzykować odpadnięcie z gry przed wejściem w strefę czerwoną, jeśli trafiamy na dobrą okazję i mamy przewagę. Kiedy korzystasz z M, najważniejsze jest czytanie gry i twoja pozycja. Nie chcesz wchodzić all-in z 9-9 w grze przeciwko gościowi, który podbił z pozycji UTG, nie chcesz także wejść all-in w odpowiedzi na zagranie kogoś, kto przez pięć rund otwierał pulę podbiciem mając A-J lub 8-8. Ale chcesz zagrać za wszystko przeciwko graczowi na pozycji cutoff, który z uporem podbija, gdy ty jesteś na buttonie, małej lub dużej w ciemno i masz A-J lub nawet 8-8. Aby uzyskać jak najlepsze rezultaty, dobrze określaj swoje M.

Strefa Pomarańczowa jest tą, w której otwieram pulę wejściem all-in z każdą parą między 2-2 a 8-8. Zrzucanie takich rąk w tej strefie jest błędne, a podbicie z nimi, po to, żeby spasować po przebiciu przeciwnika, jest jeszcze większym błędem. Powinieneś albo wejść jako pierwszy podbijając i sprawdzić wejście all-in przeciwnika albo samemu otworzyć pulę all-inem. Ja wybieram otwarcie zagraniem za wszystko, tak aby maksymalnie zwiększyć prawdopodobieństwo, że mój przeciwnik spasuje oraz moje szanse na zgarnięcie puli. I znów pamiętaj o tym, żeby osądzić sytuację, nie otwieraj puli z pozycji UTG mając 2-2 i nie wchodź all-in na otwarcie z drugiej pozycji mając 3-3, kiedy twój stolik jest bardzo luźny. Możesz częściej otwierać pule wchodząc za wszystko z każdą parą, kiedy jesteś na późnej i środkowej pozycji i grasz przeciwko graczom selektywnym. Na wczesnej pozycji sam powinieneś grać bardziej selektywnie, z takimi rękami jak 7-7+, im bardziej twój przeciwnik jest loose, tym bardziej tym powinieneś grać tight. Wykorzystaj popularną teorię według której grasz selektywnie przy stoliku z graczami luźnymi, a przy stole tight grasz loose, dodaj do tego wartość swojej pozycji i swoje M i możesz wtedy zdecydować czy wejść all-in z parą.

Strefa Czerwona: 1M-5M – Otwórz pulę wchodząc za wszystko albo spasuj. To jedyna decyzja, jaką możesz podjąć, to właśnie podpowie ci wiekszość strategii. Jest jeden warunek, jaki sobie stawiam: zdecydowanie wolę wchodzić all-in z późnej pozycji i nie gram w ten sposób z kartami typu A, K, Q i J z bardzo słabym kickerem oraz kompletnie beznadziejnymi rękami typu 10-6, 8-3 itp. Wybieraj układy typu 6-7 pik lub 4-4, graj ze środkowej lub późnej pozycji, tam istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że zostaniesz sprawdzony. Twoim głównym celem jest zgarnianie blindów i ante, chyba że masz naprawdę dobrą rękę, wtedy twoim celem jest podwojenie się. I znów, oceniaj sytuację. Jeśli gracz z BB ma ogromny stack i sprawdza każde wejście all-in gracza z małym stackiem, to nie wchodź za wszystko z pozycji dilera mając J-8. Ale jeśli przy twoim stole toczy się gra niezwykle selektywna, to swobodnie otwieraj pulę z pozycji UTG+1 mając 8-6 offsuit. Ostatnio znacząco poszerzył się zakres rąk, z którymi gracze sprawdzają zakłady all-in. Twoja obrona polega na poczekaniu na odrobinę lepszy moment niż przedtem, po to, aby mając prawdziwą rękę lub, na pozycjach od środkowej do późnej, dobrą rękę uzasadniającą wejście za wszystko, otworzyć pulę zakładem all-in w grze przeciwko osobm, które mogą spasować.

Strefa Martwa: >1M – Dojście do tej strefy nie powinno być wynikiem jedynie opłacania małej i dużej w ciemno, ale jeśli zdarzy się, że twoje M będzie mniejsze niż 1, po prostu wejdź all-in, kiedy tylko pojawi się okazja, żeby otworzyć pulę. Może powinieneś podjąć się tego podczas gry przeciwko osobom, które czekają? Kiedy jesteś w środku rozdania, nie masz czasu analizować wszystkich obliczeń koniecznych, by wybrać najlepsze matematycznie zagranie z najwyższą wartością oczekiwaną (EV). Ale masz czas, żeby obliczyć swoje M i ocenić sytuację, zebrane wskazówki, a także swoją pozycję i podjąć możliwie najlepszą decyzję.

Ryan Fisher